ندای عشاق

ازبخشیدن چیز اندک شرم مدارزیرا ناامید کردن از آن کمتراست

مکن شرم عطای تو گرکم بود       که گل را طراوت زشبنم بود

بود اندک از هیچ بهتر بسی        خجل نیست از بخشش خود کسی