شیرینی سعادت هیچگاه معلوم نمی شود مگر با چشیدن تلخی بدبختی

تو از لذت نیک بختی دمی       شوی آگه ای بی خبر آدمی

گه از باده ی تلخ بخت نگون       بکام تو ریزند لختی چو خون